Week 15

Het is de week voor Pasen, waarin het lijdensverhaal herdacht wordt.

Er wordt een situatie beschreven, dat Jezus zich alleen wil bezinnen op de dingen die komen gaan. Hij doet dat in de Olijftuin en vraagt aan zijn leerlingen om bij de ingang op hem te wachten en met hun aandacht bij hem te zijn. De leerlingen vallen toch in slaap en Jezus komt drie keer naar hen om ze wakker te maken en nogmaals te vragen om in aandacht aanwezig te zijn. Deze situatie zal ons als zen beoefenaren wellicht bekend voorkomen. Als we met onze meditatie beginnen nemen we ons voor om aanwezig te zijn. Dat valt niet mee. We zullen onszelf waarschijnlijk regelmatig terug vinden als we afgedwaald zijn met onze gedachten. Veelal staan we zelf centraal in die gedachten; de illusie dat we een autonome afgezonderde entiteit zijn, vol met verlangens en meningen. Het is niet de werkelijkheid  en het vertroebelt ons blikveld. Jezus heeft zo’n heldere geest, dat hij weet wat hem te wachten staat. Hij ziet daar tegenop en vraagt zich af of hij er niet onderuit kan komen. Met zijn leven heeft hij de werkelijkheid, ontdaan van illusies, willen laten zien. De uiterste consequentie daarvan is dat hij zijn leven daarvoor geeft.

Voor ons is dat in zekere zin niet anders. Op het moment dat we de werkelijkheid echt zien, dan is er geen plaats meer voor ons kleine zelf. We manifesteren op dat moment ons Ware Zelf. Het afgescheiden idee van ‘ik’ is er niet meer. Dat is niet altijd makkelijk. Wat doen we op momenten dat we geconfronteerd worden met een situatie of gevoelens die pijnlijk en onaangenaam zijn? In de loop van ons leven hebben we conditioneringen opgebouwd om dat uit de weg te gaan. Daardoor is onze blik op de werkelijkheid vertroebeld. Kunnen we, net als Jezus in de Olijftuin, ons terug trekken en wat zich aan ons voor doet helemaal be-leven?